ASKA od 1990 roku buduje doświadczenie swoje i klientów w dziedzinie wdrażania urządzeń tworzących systemy kodowania kreskowego. Proponujemy Państwu doradztwo, obsługą projektową, oprogramowanie oraz dostawy sprzętu. Oferujemy czytniki kodów kreskowych oraz termiczne i termo-transferowe drukarki etykiet, etykiety do druku termicznego i termo-transferowego, taśmy barwiące do drukarek termo-transferowych, terminale przenośne z autonomicznymi czytnikami.

PRODUKTY

Zapewniamy serwis gwarancyjny i pogwarancyjny. Polecamy Państwu naszą współpracę w dziedzinie wdrażania systemów kodów kreskowych na bazie sprzętu produkowanego przez takie Firmy, jak Intermec, Datalogic, Zebra, Godex, CipherLAB, Motorola, Sato, Citizen, Bitatek, Korico. Opisywanna technologia stała sie bazą założenia i działalności ASKA. Przedstawiamy kilka początkowych faktów historycznych obrazujących, jak długą historię stworzyły wspomniane zagadnienia.

• 1962 r. – Firma Air Brake opatentowała system wykorzystania kodów kreskowych do ewidencji taboru kolejowego. Koniec lat 60-tych Koleje Północnoamerykańskie wprowadziły system wykorzystujący odblaskowe paski do ewidencji towarowego taboru kolejowego. Był wykorzystywany do 1974 r. (oznakowana 95% wagonów towarowych w USA).
• 1972 r. – Monarch Marking Systems opracowała kod cyfrowy o nazwie Codabar, używany do lat 90-tych w bankach krwi i bibliotekach.
• 1974 r. – Intermec przedstawia kod 39 (Code 39). Jest to pierwszy alfanumeryczny kod kreskowy. Była to prawdziwa rewolucja w dziedzinie znakowania towarów, gdyż wcześniejsze kody kreskowe umożliwiały kodowanie tylko cyfr i wybranych znaków specjalnych. Kolejne lata niosły za sobą dalszy szybki wzrost użytkowników kodów kreskowych. W sprzedaży detalicznej powszechnie wykorzystywane były kody typu EAN i UPC. Natomiast w branżach przemysłowych dominował Kod 39. Coraz częściej wykorzystywany był również kod numeryczny ITF, który mógł być wykorzystywany przy mniejszej jakości druku. Upowszechnienie systemu UPC przyczyniło się do standaryzacji kodu w poszczególnych dziedzinach przemysłu.
• 1982 r. – wprowadzono standard militarny 1189 – oparty na kodzie 39.
• 1984 r. – wprowadzono standard kodu ITF, jako oznaczenie opakowania zbiorczego.
• 1984 r. – swój własny standard znakowania wprowadziła Grupa Robocza Amerykańskiego Przemysłu Samochodowego – wykorzystanie identyfikatorów ANSI/FACT, odzwierciedlanych w kodzie kreskowym – oparty na kodzie 39. W tym samym roku został przedstawiony standard kodu kreskowego dla przemysłu medycznego HIBC (Health Industry Bar Code) – oparty na kodzie 39. Dalszy etap rozwoju kodu kreskowego niosą za sobą potrzebę zmniejszenia powierzchni, jaka jest potrzebna na wydrukowanie kodu paskowego. Z tego powodu w latach: 1981 r. – został wprowadzony kod 128 (Code 128). 1982 r. – zostaje zastosowany kod 93 (Code 93). Wykorzystanie nowych rodzajów kodu kreskowego umożliwiło zmniejszenie powierzchni wykorzystywanej na kod kreskowy blisko o 30%.

DRUKARKI ETYKIET

• Podstawowymi, stosowanymi technikami druku są druk termiczny i termotransferowy. Druk termiczny polega na otrzymywaniu obrazu poprzez podgrzanie materiału termo-czułego (sposób działania analogiczny do działania faxu). Druk termotransferowy polega na uzyskiwaniu obrazu poprzez odgrzewanie pigmentu zawartego w taśmie termotransferowej (odpowiednik taśmy barwiącej w zwykłej drukarce) na etykiecie - przy czym w tym przypadku praktycznie nie ma ograniczeń co do materiału, z którego zrobiona jest etykieta. Druk termotransferowy jest trwały, w przeciwieństwie do druku termicznego (po ok. pół do 1 roku treść etykiety może stać się nieczytelna).

• Drugim sposobem podziału drukarek jest sfera ich zastosowań. W tym przypadku drukarki możemy zaliczać do grupy przemysłowych lub "biurowych". Pierwsze charakteryzują się zwykle wysoką odpornością na duże obciążenia (możliwość pracy ciągłej) i dużymi prędkościami druku np.: 25 cm/sek. Zwykle drukarki te posiadają obudowy metalowe. Drukarki biurowe to na ogół drukarki w plastikowych obudowach, mniejsze gabarytowo, umożliwiające nieciągły druk na poziomie 5.000 etykiet dziennie, z małymi prędkościami na poziomie 5 cm/sek.

• Trzecim sposobem podziału drukarek jest ich samodzielność. Pierwsza grupa to drukarki wymagające permanentnego sprzężenia z komputerem. Druga grupa to drukarki pół-autonomiczne pozwalające na współdziałanie z komputerem bądź pracę autonomiczną po wstępnym zaprogramowaniu za pomocą komputera. Zwykle drukarki takie wyposażone są w klawiaturę, czasem wyświetlacz. Trzecia grupa to drukarki całkowicie autonomiczne często bez możliwości współpracy z komputerem, pozwalające na pełną edycję treści etykiety za pomocą własnej klawiatury i wyświetlacza.

• Czwartym sposobem podziału jest "inteligencja" własna drukarki. Drukarki najprostsze to drukarki pracujące wyłącznie w trybie graficznym, tym samym wymagające stałej współpracy z komputerem tworzącym graficzny obraz etykiety. W tym przypadku na programie współpracującym spoczywa obowiązek tworzenia obrazu graficznego w szczególności prawidłowej konstrukcji kodu paskowego. Druga grupa to drukarki posiadające własny język programowania umożliwiający opis treści etykiety ciągiem rozkazów (np. kod paskowy opisywany jest poprzez określenie typu kodu, treści kodu, wymiarów kodu i lokalizacji na etykiecie). Trzecia grupa to drukarki posiadające dodatkowo możliwość zaprogramowania szablonów etykiet zawierających definicje stałych i zmiennych elementów etykiety.

• Dodatkowo drukarki można rozróżniać w zależności od maksymalnej szerokości etykiet (czasem także wysokości), które chcemy docelowo drukować. Oczywiście zawsze można drukować etykiety węższe na drukarce "szerszej".

• Niezależnie od sposobu klasyfikacji drukarki w większości przypadków podstawowy model może być uzupełniony o dodatkowe wyposażenie. Do typowych rozszerzeń zaliczamy: odklejacz etykiet, zwijak etykiet, obcinacz etykiet i inne.

• Materiały eksploatacyjne do drukarek mają formę rolek o określonej średnicy wewnętrznej i zewnętrznej. Tym samym liczba etykiet na rolce zależy od wymiarów etykiety.